Butt. 8 تو هم مومن نبودی...! + نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اسفند ۱۳۹۵ساعت 4:49 توسط Hector |

کاشتو جای من بودیتا می فهمیدی که دوست داشتنتچه کارِ سخت و فرساینده ایست.کاشمن جای تو بودمتا طعمِ این همه دوست داشتن رامی چشیدم...(آزدمیر آصف)

یه مدت تنها بمونی و بمونم بد نیست... شاید این تنهایی اون هیجان و دلتنگی قشنگی که همیشه داشتم و خودت ازم گرفتیش رو برگدونه...

ور تو پنداری مرا بی تو قراری هست، نیست...

تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد... (حافظ)

ببین خاتون من! درسته از شهریار متنفرم، ولی این دلیل نمیشه اونجا که میگه:"نازنینا! ما به ناز تو جوانی داده ایم..." صدای هق هقم همه رو از خواب بیدار نکنه.

لعنت به من که دلتنگتم لعنت به تو که دلتنگتم...

هرگز وجودِ حاضر غیب شنیده ای!؟ من در میانِ جمع و دلم جای دیگر است... (سعدیِ جان)

پریشان است زلفت، همچو حالم... (خواجوی کرمانی)

دنیای من تویی دنیا ولی میگن:زندونِ مومنه.../ ببین خاتونِ من! شاید بزرگترین حُسنِ اینجا اینه که ازش خبر نداری، پس می تونم راحت و بدونِ قضاوت بنویسم و به این فکر نکنم که باور می کنی یا نه! من نمی دونم چه مرگمه، خسته ام، کلافه ام، آرزوی مرگ دارم و هیچ کدومِ ابنا تقصیرِ تو نیست. شاید تو بیش از حد خوب بو...

ما خودمان را گول می زنیم و تصور می کنیم کسانی را که دوست داریم با دیگران فرق می کنند... (آلبا دسس پدس) پ.ن: این دقیقا حکایت منه، وای که چقدر متفاوت می دیدمت و چقدر احمقانه شدی عین بقیه، عین بقیه.

نمی دونم چرا دقیقا کارهایی رو که می دونی تحت هیچ شرایطی نباید انجام بدی، انجام میدی نمی دونم چرا دارم این همه بی محلی و بی احترامی رو تحمل می کنم نمی دونم چرا دارم احمقانه دست و پا می زنم، توو رابطه ای که برای تو پشیزی نمی ارزه! نمی دونم چرا همه چیز برام شده وظیفه! حتی اگه جونمم برات بدم نمی دونم چر...

خیر در کار جهان نیست، تو هم شر برسان... (فاضل نظری)

راست می گن هرچی که زیادی تکرار بشه، بی ارج و قرب میشه مثل حرفای من مثل خولسته های من... و مثل من!

دیگه هیچ امیدی به حتی سر سوزنی بهتر شدن این رابطه ندارم، چه برسه خوب یا عالی شدنش. دیگه هیچ اعتمادی به تو، حرفات، قولات، دوستت دارم هات و... ندارم. تو اعتماد منو شکستی منو شکستی و به خاک سپردی... تو این زندگی رو با خاک یکی کردی زندگی ای که خودت خواستی پا بگیره خودت تلاش کردی که ساخته بشه خودت... حال...

آمدی تا دوبرابر بکنی غصه ی این همه ایام مرا...